برای کنار هم گذاشتن واژه ها٬ دست قلمم بیش از آنچه فکر کنی خالی است… و

بیش از آنچه فکر کنی احساس می کنم به نوشتن مجبورم ! شاید این هم خاصیت ِ

داشتن این صفحه ی مجازی است ؛ میان جاده که می آمدم ، سرم پر از فکر بودفکرهایی

از آن دست که به هر نیمه ای که می رسیدماحساس می کردم بیش از این رخصت پیش

رفتن ندارمچیزهایی مثل ِِ:

                 آینـــــــــده

                                رفتــــــــن

                                            مانــــــــــدن

حالا اما اندیشه ای نیست برای به واژه آوردن.